Review: It

Coulrofobie is een mooi woord voor clownsangst. Iets waar veel mensen sinds Stephen Kings boek It en de daarop volgende mini serie aan lijden. Nu 27 jaar later is het tijd om een nieuwe generatie de stuipen op het lijf te jagen. Mocht je geen idee hebben waar It over gaat; Pennywise is een monster dat zich voordoet als clown en zich om de 27 jaar voedt aan de inwoners (vooral kids) van het Amerikaanse stadje Derry. Dit keer treft hij de ‘Losers Club’, een groepje gepeste tieners dat niet meer met zich laten sollen.

In principe weet je waar je aan begint als je deze film gaat kijken. Een clown die kinderen lastig valt en opeet, moet eng zijn. Je maakt je klaar om je een avondje vrijwillig bang te laten maken en flink te schrikken, je hebt een stoere man of vrouw naast je en je jas heb je alvast tot over je neus getrokken. De openingsscène begint al goed. Kleine Georgie Denbrough (Jackson Robert Scott) speelt in de regen met zijn papieren bootje totdat deze in het riool verdwijnt. Een vriendelijke Pennywise (Bill Skarsgård) zat daar al op hem te wachten en biedt hem zijn bootje weer aan (note to self: zoonlief leren om vooral vriendelijk te bedanken wanneer een clown in een stoeprand hem een bootje aanbiedt). Het is geen geheim wat hierna gebeurt; Georgie wordt het eerste kind op de vermistenlijst. Maar na deze scene merk je dat je jas weer wat hebt laten zakken en dat je niet hebt weggekeken. En dat is wat er mis is met deze film: hij is niet eng.

Het lijkt er op dat regisseur Andy Muschietti (die we kennen van Mama uit 2013) teveel leunt op de angst die mensen al hebben voor clowns. Zet een clown neer en dat moet al angstaanjagend zijn. Maar het is hier niet voldoende. Bill Skarsgård doet het overigens uitstekend als Pennywise en ziet er creepy uit, maar echt dreigend komt hij niet over. Het echte onheilspellende gevoel wat in de trailer duidelijk aanwezig is, blijft jammer genoeg uit. Maar een slechte film is het niet. Het is een goed in elkaar gezet verhaal over buitenbeentjes die elkaar vinden en samen een front vormen tegen het kwaad. Het is interessant om te zien wie welke angst heeft en hoe Pennywise daar gebruik van maakt. De zeven leden van de Losers Club zijn grappig, koddig en dapper en dat komt voornamelijk door de goede casting. De jonge cast met bekende (zoals Finn Wolfhard uit Stranger Things en Jaeden Lieberher uit Midnight Special) en minder bekende namen speelt de sterren van de hemel en het is hierdoor dat de film alsnog vermakelijk is. Maar helaas niets om bang voor te zijn.

Score: 7,5

2 comments

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Ook wij maken gebruik van cookies. Lees even verder als je daar meer over zou willen weten. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten