Review: Verónica

©IMDb
Je leest het vaak op het wereldwijde web; ‘Deze film is zo eng dat iedereen z’n tv uit moest zetten’ of ‘Dit is de engste film ooit!’. Vaak ben je dan al nieuwsgierig genoeg om te kijken waar iedereen zich zo druk om maakt en als het internet het zegt, dan moet het haast wel waar zijn! Negen van de tien keer is dit niet zo en vraag je je af wie deze film bestempeld als eng. Zo ook bij Verónica, de nieuwste van Paco Plaza ([Rec]) die onlangs op Netflix verscheen. Ontzettend gehypet, maar hier hoefden na het zien van deze film de lichten s’nachts niet aan te blijven.

Verónica (Sandra Escacena) is een Spaanse tiener die met haar moeder en twee zusjes en een broertje in Madrid woont. Vader is overleden, moeder werkt veel te hard en het zorgen voor de kleintjes is dan ook vooral de taak van Verónica. Tijdens de aankomende zonsverduistering lijkt het haar en twee vriendinnen een goed plan om niet daar naar te gaan kijken, maar om met een ouijabord iemand op te roepen. Ze probeert haar vader te bereiken, maar krijgt contact met heel iemand anders. Elk goed nadenkend mens weet dat je niet met een ouijabord moet spelen. Voor sommige is het een spelletje, maar je weet nooit wat/wie je er mee bereikt. En ook als je er niet in gelooft, dan kan het je achteraf nog helemaal gek maken. Hier op de redactie zijn wij het over eens; wij zullen nooit in de buurt komen van zo’n bord. Wanneer heb jij voor het laatst gehoord dat iemand een gezellig gesprek heeft gehad met precies degene die ze wilden spreken via een ouijabord? Juist! Het is dan ook te verwachten dat het in de film goed mis gaat. De film zit vol met clichés en alles wat je in een horrorfilm te zien krijgt, komt ook hier voorbij; knipperende lichten, voorwerpen die ineens vallen en nachtmerries. Behalve schrikmomenten. Je hebt wel de ‘opbouwmomenten’, de ‘daar liep iemand, zag jij dat ook?’ scènes en je houdt je hart vast voor wat er komen gaat. Maar er komt niets. En hoewel dat bij Paranormal Activity heel goed werkte, doet het hier niet veel. Dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal maakt het natuurlijk wel heel creepy. Al is het hier wel een heel ander verhaal geworden. Een horrorfilm kan natuurlijk ook op een hele andere manier spannend zijn. In dit geval leef je ontzettend mee met Verónica. Ze heeft niet het normale tienerleven zo zonder vader en een soort van moeder voor haar broertje en zusjes. Vanwege het altijd moeten oppassen, kan ze nooit iets leuks doen, haar vriendinnen blijken ook maar nare types te zijn en haar moeder heeft te veel aan haar hoofd om Verónica te geloven als ze uiteindelijk vertelt wat er aan de hand is. Je kan heel goed begrijpen dat ze even haar vader nodig heeft voor wat geruststellende woorden. Je bent dus vooral bang dat ze niet heelhuids uit dit verhaal komt. Maar ja, zorgt bezorgdheid voor ‘de engste film ooit’? Nee dus. Score: 6,5

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Ook wij maken gebruik van cookies. Lees even verder als je daar meer over zou willen weten. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten