Review: The Haunting of Bly Manor

The Haunting of Bly Manor
®IMDb

In 2018 joeg regisseur Mike Flanagan ons de stuipen op het lijf met The Haunting of Hill House. Logisch dat Netflix stond te springen om een vervolg. En een vervolg, dat is er. Nou ja, geen vervolg, maar meer van hetzelfde in een ander huis met een nieuwe familie. Dat is in ieder geval wat Netflix je wilt doen geloven.

Het is 1987. De Amerikaanse Dani Clayton (Victoria Pedretti) vlucht voor haar verleden naar Londen. Ze krijgt daar een baan als au pair in het huis Bly Manor op het Engelse platteland. Samen met de kok Owen (Rahul Kohli), de huishoudster Hannah (T’Nia Miller) en tuinierster Jamie (Amelia Eve) zorgt ze voor de weeskinderen Miles (Benjamin Evan Ainsworth) en Flora (Amelie Bea Smith). Hun oom en voogd Henry (Henry Thomas) blijft angstvallig weg van Bly Manor en wil alleen in noodgevallen gebeld worden.

Het begint natuurlijk altijd gezellig. Het overige personeel is vriendelijk en de kinderen zijn lief, maar wel een beetje vreemd. Flora maakt creepy poppetjes van iedereen ze kent en speelt er mee in het poppenhuis en Miles gedraagt zich veel te volwassen voor zijn leeftijd. En grote landhuizen zijn natuurlijk altijd eng, al lijkt Dani vooral bang te zijn voor de schim die ze vanuit huis heeft meegenomen. Naast hier en daar een spook op de achter- en voorgrond, is er ook the Lady in the Lake; een vrouwelijke gedaante zonder gezicht die elke nacht uit het meer komt, het huis in loopt, weer omdraait en weer terug het meer in gaat.

En dat is het wel. We zijn daarom bijzonder boos op Netflix. Er is ons een ‘nog enger dan Hill House’ vervolg beloofd en dat wordt echt nergens, maar dan ook nergens waargemaakt. The Lady in the Lake komt naast haar nachtelijke wandelingen pas erg laat in actie en dan is het nog maar een beetje lafjes. De overige afleveringen kijk je naar de liefdesperikelen van mensen (en geesten) die ieder met een vreselijk slecht Engels accent praten in een groot, oud landhuis. En dan kunnen ze aankomen met prachtige spreuken als “a love story is a ghost story” of “het is een psychologische horror”, maar nee! Daar trappen wij niet in. Dan had je vooraf moeten melden dat je voor Gothic Romance ging en niet voor horror.

Wat we wel leuk vonden? Het poppenhuis. Dit is letterlijk een plattegrond voor waar de geesten zich op dat moment in het huis vinden. Handig voor het spoken zoeken. Maar verder is het langdradig, slecht geacteerd en niet eng. Hadden we er anders over gedacht als we eerder hadden geweten dat het geen horror zou zijn? Vast niet. Noem ons kinderachtig, noem ons bitter, maar ook voor een Gothic Romance is het erg saai.

Score: 5

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Ook wij maken gebruik van cookies. Lees even verder als je daar meer over zou willen weten. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten